Stwardnienie Rozsiane postać wtórnie postępująca (SPMS)

Stwardnienie Rozsiane jest przewlekłą chorobą zapalną centralnego układu nerwowego. Patomechanizm choroby polega na aktywacji limfocytów B przez nieznany czynnik sprawczy do produkcji przeciwciał skierowanych przeciwko białku mieliny, który uruchamia kaskadę procesów zapalnych z udziałem m.in. limfocytów T, cytokin, interleukin i białek oligoklonalnych.
Mielina to tłuszczowa substancja otaczająca aksony i tworząca izolującą elektrycznie warstwę, której głównym zadaniem jest zwiększenie prędkości przewodzenia sygnałów elektrycznych w neuronach. W wyniku autoagresji dochodzi do procesu demielinizacji czyli utraty otoczki mielinowej, co skutkuje osłabieniem lub utratą przewodzenia sygnałów wzdłuż nerwów i doprowadza do degeneracji aksonów.
W pierwszych latach choroby procesy zapalne przeważają nad zmianami degeneracyjnymi.

Odpowiednio do toczącego się patologicznego procesu w centralnym układzie nerwowym oraz zaawansowania choroby wyróżniane są następujące postacie kliniczne stwardnienia rozsianego:
a) remisyjno-rzutowa (RRMS) – z powodu zaostrzenia procesu zapalnego w trakcie rzutu występują nowe (lub nasilają się obecne wcześniej) objawy neurologiczne, a ustępują (zazwyczaj po leczeniu kortykosteroidami) w okresie remisji;
Postacie przewlekłe z komponentą głównie degeneracyjną:
b) pierwotnie postępującą (PPMS) – stałe pogarszanie się stanu neurologicznego, bez rzutu choroby i bez remisji objawów.
c) wtórnie postępującą (SPMS) – po latach rzutów nie występuje remisja, a jedynie pogłębia się niesprawność chorego.

W Instytucie zajmujemy się leczeniem SPMS.
Konieczność szukania nowych możliwości leczenia postaci postępujących Stwardnienia Rozsianego skierowała badaczy i naukowców w kierunku komórek macierzystych. Przeszczep komórek macierzystych pozwala na dostarczenie nowych pokoleń komórek. Jako elementy niezróżnicowane komórki macierzyste zdolne są do różnicowania i podziału, samoodnawiania oraz tworzenia bardziej wyspecjalizowanych komórek. W badaniu z 2012 roku mezenchymalne komórki macierzyste zostały bezpiecznie zastosowane u pacjentów z wtórnie postępującą postacią stwardnienia rozsianego. Dowody strukturalnej, funkcjonalnej i fizjologicznej poprawy sugerują ich neuroprotekcyjny wpływ.